SOKRATESİN SAVUNMASI- Gogol ss369888

“Sor­gu­lan­ma­mış hayat, ya­şan­ma­ya değ­mez.”

Bu söz, yal­nız­ca bir fi­lo­zo­fun değil, in­san­lı­ğın vic­da­nı­nın hay­kı­rı­şı­dır.

Bi­linç­li ya­şa­ma­nın, dü­şün­me­nin ve doğ­ru­yu ara­ma­nın sim­ge­si olan Sok­ra­tes, MÖ 399 yı­lın­da Atina mah­ke­me­sin­de, genç­le­ri yoz­laş­tır­mak ve tan­rı­la­ra inan­ma­mak­la suç­la­nır. Ancak bu metin, bir suç­lu­nun değil, ha­ki­ka­te boyun eğ­me­yen bir bil­ge­nin se­siy­le örül­müş­tür.

Pla­ton’un ka­le­min­den ak­ta­rı­lan Sok­ra­tes’in Sa­vun­ma­sı, fel­se­fe ta­ri­hi­nin en do­ku­nak­lı me­tin­le­rin­den bi­ri­dir. Sok­ra­tes bu­ra­da yal­nız­ca ken­di­si­ni değil, dü­şün­me öz­gür­lü­ğü­nü, ada­le­tin do­ğa­sı­nı ve insan onu­ru­nu sa­vu­nur. Ölüm ce­za­sı­na rağ­men geri adım at­ma­yan bu yaşlı adam, ce­sa­re­tiy­le çağ­la­rı aşan bir miras bı­ra­kır.

Bu eser, bir sa­vun­ma­dan çok daha faz­la­sı­dır:

Bir ya­şa­mın, bir du­ru­şun ve ha­ki­ka­tin ar­dın­da dim­dik duran bir aklın öy­kü­sü­dür.