BİR KIRLANGIÇ KONDU KALBİME - Sabahattin Ali 496888

...

Aman ya­rab­bi, neler ko­nuş­mu­yor­lar­dı!.. Eğer kır­langıç­lar­da kitap yaz­mak adet ol­say­dı, bun­la­rın ya­za­cak­la­rı ki­tap­lar mu­hak­kak ki üni­ver­si­te­ler­de oku­tu­lur­du.

Git­gi­de bir­bir­le­ri­ne daha çok alış­tı­lar. Çok kere dişi daha evvel gelir, göz­le­ri­ni suya di­ke­rek er­ke­ği bek­ler­di.

Bir gün çi­çek­ler­den, bir gün yıl­dız­lar­dan, bir gün öteki kır­lan­gıç­lar­dan bah­se­der­ler­di. Hep dü­şün­ce­le­ri bir­bi­rine uy­gun­du. Yal­nız her iki­si­nin de için­de giz­li­den giz­li­ye bü­yü­yen bir korku vardı: Bir gün gelip ay­rıl­mak kor­kusu.

Hiç­bi­ri­si bu kor­ku­su­nu öte­ki­ne söy­le­me­ye ce­sa­ret ede­mi­yor­du. Kim bilir, belki öbü­rü­nün yan­lış an­la­ya­cağın­dan çe­ki­ni­yor­du. (Çünkü içten du­yu­lan şey­ler hep yan­lış an­la­şı­lır.)

İçle­rin­de bu ay­rı­lık kor­ku­su bü­yü­dük­çe bunu mü­nasip bir şe­kil­de di­ğe­ri­ne söy­le­mek için dü­şün­me­ye baş­ladı­lar.

...